ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΑΓΩΝΩΝ

powered by Agones.gr - livescore
Kallitsaris

20 September, 2019 - 00:01

Categories: 

Ένας γαλαξίας αστέρων, μύθων και δραμάτων

Έχουν περάσει πάνω από 48 ώρες από το τέλος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος μπάσκετ της Κίνας και πλέον μπορούμε να βάλουμε σε μια σειρά όλα τα συναισθήματα που μας άφησε. Είναι αλήθεια πως ήταν ένα Παγκόσμιο που άφησε απόλυτα ικανοποιημένους τους αληθινούς λάτρεις του μπάσκετ που ζούνε χωρίς φανατισμό και μακριά από οπαδικά συναισθήματα. Πάθος, εκπλήξεις, νέες δυνάμεις στο χώρο αλλά και απεριόριστο σεβασμό στους νικητές είναι αυτά που μας έμειναν στο τέλος.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Πέρα από τα αμέτρητα μετάλλια που κατέκτησαν τα τελευταία 13 χρόνια, οι Ισπανοί είχαν τον καθόλου αξιοζήλευτο τίτλο της πιο μισητής ομάδας. Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια αυτή η ομάδα μας έχει κάνει όλους να τη σεβόμαστε απεριόριστα αφού το μέταλλο, η αξία αλλά πάνω από όλα η αγάπη τους για το εθνόσημο και την εθνική ομάδα τους έχουν κάνει την κορυφαία δύναμη στο παγκόσμιο μπάσκετ (πέραν των ΗΠΑ). Ποτέ δεν έπαψαν να είναι υπερόπτες και να πιστεύουν στους εαυτούς τους, ίσως και πέραν του δεόντως πολλές φορές. Μετά την ολική ανανέωση του 2013, όμως, όταν ήρθε και η απώλεια του Ευρωμπάσκετ μετά το back to back του 2009 και 2011, κάτι άλλαξε σε αυτή την ομάδα. Από τη μία ήρθε μια νέα γενιά αλλά ταυτόχρονα οι θρύλοι της παλιάς φρουράς (Πάου και Μαρκ Γκασόλ, Ρούντι Φερνάντεθ, Σέρχι Ροντρίγκες) συνέχισαν να δίνουν το παρόν στην εθνική ομάδα και να μυούν τους νεότερους στο DNA του νικητή. Έτσι, φτάνοντας στο 2015 και την επιστροφή στον ευρωπαϊκό θρόνο με έναν απίστευτο Πάου Γκασόλ, ο οποίος λίγο πριν τα 40 του έκανε αδιανόητα πράγματα στο παρκέ, μας ανάγκασε να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας και να τους χειροκροτήσουμε. Παρά την απώλεια του χρυσού στους Ολυμπιακούς του 2016 και του Ευρωμπάσκετ του 2017, η Ισπανία συνέχιζε να μένει στα μετάλλια και να αποτελεί υπερδύναμη στο παγκόσμιο μπάσκετ. Έτσι, παιχνίδι με παιχνίδι δυνάμωνε όλο και πιο πολύ στα γήπεδα της Κίνας. Πέρασε με εμφατικό τρόπο και απόλυτη επιτυχία το ντέρμπι με τη Σερβία και δήλωνε πια πως ο «Ρόχα» είναι εδώ.

Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις παίκτες από μια ομάδα με εγκέφαλο υπολογιστή. Αυτός ο υπολογιστής, βέβαια, είχε το όνομα Ρίκι Ρούμπιο. Ο πόιντ γκαρντ των Ισπανών έμοιαζε καλύτερος από ποτέ και έτοιμος πλέον να ηγηθεί μιας ομάδας γεμάτη αστέρες. «Συνοδηγός» σε αυτή την πορεία, ωστόσο, ήταν το… βύσμα Μαρκ Γκασόλ. Ο σέντερ των Ράπτορς, όσο τα χρόνια περνούσαν, έδινε τις απαντήσεις του. Ο παίκτης που κάποτε θεωρούνταν ως βυσματίας λόγο του αδερφού του είναι πλέον ένας από τους μεγαλύτερους σταρ αυτής της ομάδας. Αυτό που ξεχώρισε σε αυτή την ομάδα είναι η ωριμότητα με την οποία αντιμετωπίζει κάθε αντίπαλο, η απουσία έπαρσης, κάτι που αποτελούσε βασικό στοιχείο της, και η απόλυτη κυριαρχία της, η επιβλητική παρουσία της στο παρκέ που μπορεί να μικρύνει κάθε αντίπαλο.

Από την άλλη, ένας απέραντος σεβασμός προς τον υπέρτατο Λουίς Σκόλα. Ο Καμπάσο ήταν ο μεγαλύτερος σταρ, ο νέος και ωραίος, και το αστέρι όχι μόνο της νέας γενιάς των Αργεντίνων αλλά γενικότερα του παγκόσμιου μπάσκετ, αλλά ο γηραιός Σκόλα αποτελεί το εικόνισμα της ομάδας. Στα 39 χρόνια, είχε το ίδιο πάθος με όταν ήταν πιτσιρικάς, ασύγκριτη ωριμότητα και φυσιογνωμία που μπορεί να εμπνεύσει κάθε συμπαίκτη στα αποδυτήρια. Δεν είναι καθόλου συνηθισμένο ένας παίκτης σε αυτή την ηλικία να παίρνει πάνω του μια ομάδα και να την οδηγεί μέχρι τον τελικό. ο Λουίς Σκόλος, όμως, τα κατάφερε και το μόνο που μένει είναι να δούμε αν θα αντέξει το σώμα του για ακόμα μια χρονιά ώστε να κλείσει μια υπέρλαμπρη καριέρα στους Ολυμπιακούς του Τόκιο σε ένα χρόνο.

Οι αποτυχίες δεν ήταν λίγες από ομάδες που ήταν φαβορί. ΗΠΑ, Σερβία και Ελλάδα δεν έφτασαν ούτε μέχρι την τετράδα. Ένα συμβάν, ωστόσο, που δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο ήταν το δράμα του Βασίλιε Μίσιτς. Ο Σέρβος γκαρντ που μας εντυπωσίασε στην περασμένη Euroleague με τη φανέλα της Έφες και αποτελεί ένα από τα πιο καυτά ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ αναμένονταν να εκτοξευτεί σε αυτή τη διοργάνωση. Η μοίρα του φέρθηκε σκληρά, όμως. Στη διάρκεια του Μουντομπάσκετ ενημερώθηκε για την απώλεια της μητέρας του. Όσο σκληρός επαγγελματίας και αν είναι κανείς το βάρος αυτό μοιάζει ασήκωτο, πόσο μάλλον όταν είσαι στην άλλη άκρη του κόσμου. Πάλεψε, συνέχισε να αγωνίζεται αλλά λίγο το δράμα του, λίγο η κατάρρευση της Σερβίας εμπόδισαν τον ίδιο και τος συμπαίκτες του να φτάσουν πιο ψηλά από την 5η θέση.

Πολλοί σταρ, πολλές μεγάλες μπασκετικές μάχες, ήρωες και υπερβάσεις. Το πραγματικό βραβείο MVP, όμως, το είχε κατακτήσει ο Μαρκ Γκασόλ πριν καιρό. Όσο λαμπρός και αν είναι ο χώρος και όσο και αν μας ενθουσιάζει, το γεγονός ότι ο σπουδαίος αυτός πρωταθλητής NBA, Μουντομπάσκετ και νωρίτερα και Ευρωμπάσκετ ήταν ένας από εμάς. Ή μάλλον λίγο πιο ξεχωριστός από εμάς, γιατί εμείς οι «κοινοί θνητοί» δεν μπήκαμε ποτέ σε μια βάρκα στη Μεσόγειο για να σώσουμε μετανάστες. Δεν βοηθήσαμε ανθρώπους που κυνηγούσαν την αξιοπρέπεια και την επιβίωση. Και φυσικά χωρίς ποτέ να προβάλει ο ίδιος τίποτα από όλα αυτά.

olymbic idea