ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΑΓΩΝΩΝ

powered by Agones.gr - livescore
Kallitsaris

4 July, 2019 - 20:54

Categories: 

Η νύχτα της ζωής μας

4η Ιουλίου, την ημέρα που οι Αμερικανοί γιορτάζουν την ημέρα ανεξαρτησία τους ήταν η μέρα που το ελληνικό ποδόσφαιρο γιόρτασε τη δική του ανεξαρτησία, έκανε τη δική του επανάσταση! Είναι κάποιες φορές που στον αθλητισμό η λογική καταργείται. Εκείνο το καλοκαίρι, όμως, δεν συνέβει τίποτα το λογικό. Ότι βλέπαμε έμοιζε να είναι βγαλμένο από την παλαβή μας φαντασία, από ένα όνειρο που δεν πίστευε κανένας Έλληνας φιλαθλος που είχε την παραμικρή πιθανότητα να συμβεί. Κι όμως συνέβη! Το τι και το πως δε θα το καταλάβουμε ποτέ αλλά η 4η Ιουλίου 2004 είναι από τις μέρες που κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει που ήταν, τι έκανε και πως βίωσε την πιο απρόσμενη ποδοσφαιρική φαντασίωση.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Στο μυαλό του 11χρονου, τότε, υπογράφων όλα έμοιαζαν λογικά. Όχι μόνο της παιδικής αθωότητας αλλά και λόγο δύο δεδομένων που προυπήρχαν. Το πρώτο ήταν ότι η Ελλάδα είχε βάλει κάτω του Ισπανούς στα προκριματικά και πέρασε ως πρώτη και δεύτερον ότι λίγους μήνες πριν την πρεμιέρα η εθνική μας απέσπασε ισοπαλία 1-1 με την Πορτογαλία. Γιατί όχι άλλωστε; Γιατί να μην περιμέναμε κάτι καλό από αυτή την ομάδα; Ποδόσφαιρο είναι και όλα μπορούνε να συμβούν. Αυτό ακριβώς απέδειξαν οι παίκτες του Ρεχάγκελ παιχνίδι με το παιχνίδι. Οι γκέλες από τα φαβορί και τους διοργανωτές είναι συνηθισμένες στις πρεμιέρες. Αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι διεθνείς μας στο εναρκτήριο παιχνίδι στο Ντραγκάο κόντρα στους γηπεδούχους. Σαν παιδιά που πήγαν να χαλάσουν το πάρτι των διοργανωτών. Το πειρατικό σήκωσε τη σημαία του και ξεκίνησε να πλέει προς τη γη της επαγγελίας, σε ένα ταξίδι που όμοιο του δεν είχε ξαναδεί ο κόσμος.

Η σκληροτράχηλη ελληνική ομάδα «τραυματίστηκε» από τους Ισπανούς αλλά ουσιαστικά δεν πληγώθηκε και η ισοπαλία του δεύτερου αγώνα έδειξε ότι δεν ήταν τυχαία η νίκη επί των Πορτογάλων. Ούτε, όμως, η ήττα από τους Ρώσους ήταν ικανή να πληγώσει την εθνική μας, απλά της στέρησε την πρώτη θέση στον όμιλο, κάτι που την οδήγησε στο Ζιντάν και την παρέα του. Ποτέ ξανά δεν είχε παίξει τόσο αποφασιστικά και αποτελεσματικά η ελληνική ομάδα σε εκείνο του Euro. Η αυτοπεποίθηση και το άψογο στήσιμο της εθνικής μας ήταν τέτοια που το τελικό 1-0 έμοιαζε πέρα για πέρα δίκαιο και αληθινό. Οι περισσότεροι μπορεί να έχουν σαν ανάμνηση την πίεση των Γάλλων μετά το γκολ του Χαριστέα αλλά η εικόνα της Ελλάδα μέχρι τότε ήταν εντυπωσιακή. Νικολαΐδης και Κατσουράνης είχαν αγγίξει το γκολ στο πρώτο ημίχρονο ενώ ακόμα και ο Φύσσας απειλούσε τον Μπαρτέζ από το κέντρο, σχεδόν, του γηπέδου. Όσες ζωές και αν έχει ο Ζαγοράκης θα θυμάται σε όλες τη μαγική ντρίπλα στον Λιζαραζού πριν η μπάλα φτάσει στο κεφάλι του Χαριστέα και στη συνέχεια στα δίχτυα.

Όταν έχεις αποκλείσει την κάτοχο του τίτλου και έχει φτάσει στον ημιτελικό γιατί να σταματήσεις να ονειρεύεσαι; Ακόμα και όταν η εντυπωσιακή Τσεχία σε κατακεραυνώνει στο ξεκίνημα του αγώνα, ακόμα και όταν παλεύεις με νύχια και με δόντια να κρατήσεις τον πρώτο σκόρερ του τουρνουά, Μίλαν Μπάρος, μακριά από την περιοχή σου. Πόσο μάλλον όταν ο σούπερσταρ Πάβελ Νέντβεντ τραυματίζεται και αποχωρεί. Οι πιθανότητες παραμένουν όταν το σκορ είναι 0-0. Ξαφνικά τα πράγματα αντιστράφηκαν, όταν το παιχνίδι έφτασε στην παράταση και ως δια μαγείας οι Έλληνες ήταν αυτοί που απειλούσαν, κυρίως με κεφαλιές. Μία προειδοποιητική από το Γιαννακόπουλο, άλλη μία από το Δέλλα μετά από φάουλ του Τσιάρτα και εν τέλη η τρίτη και «φαρμακερή». Κόρνερ ο Τσιάρτας, κεφαλιά ο Δέλλας και εκεί σταματάει η λογική. Αυτή η ομάδα δε χάνει με τίποτα, όποιος και αν είναι ο αντίπαλος, όσο και αν στριμώχνεται και δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο. Όταν καταφέρνεις να κερδίσεις ένα παιχνίδι στο οποίο ο αντίπαλος είναι κατά πολύ καλύτερος και σε απειλεί από το πρώτο λεπτό μέχρι και το τελευταίο τότε δικαιούσαι να ονειρεύεσαι οτιδήποτε.

Κάτι τέτοιο, πιθανώς, να σκεφτόταν οι διεθνείς μας οι οποίοι πλέον έμοιαζαν άτρωτοι. Αλλά πως γίνεται να κερδίσεις δύο φορές του Πορτογάλους, τους διοργανωτές, στη έδρα τους και μάλιστα σε πρεμιέρα και σε τελικό; Όλα κύλησαν ομαλά όπως ακριβώς τα ονειρεύτηκαν οι χιλιάδες Έλληνες που βρέθηκαν εκείνη τη μαγική βραδιά στη Λισαβώνα αλλά και τα υπόλοιπα εκατομμύρια Έλληνες που παρακολουθούσαν από τις τηλεοράσεις τους. Χωρίς να απειληθούμε, χωρίς να φοβηθούμε. Έτσι απλά και όμορφα έφτασε η φάση της δόξας. Μπασινάς, Χαριστέας και γκολ. Τίποτα άλλο μετά. Τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να τρομάξει τους Έλληνες διεθνείς, ούτε καν ο φέρελπις Ρονάλντο που έκανε ότι μπορούσε κόντρα στην ελληνική άμυνα. Είναι κάτι στιγμές που το πιο τρελό σενάριο μοιάζει απόλυτα λογικό. Έτσι νιώθαμε όλοι μας όταν βλέπαμε το Ζαγοράκη να σηκώνει το υπέρλαμπρο τρόπαιο στον ουρανό του Ντα Λουζ. Σαν κάτι διαδικαστικό που απλά περιμέναμε να γίνει.

Η τύχη πάντα είναι αναγκαία αλλά οι υπερβολές από τους Έλληνες ξεπέρασαν τα όρια όσο ο καιρός περνούσε. Η εθνική του 2004 αποτέλεσε το ιδανικό πρότυπο μοντέρνου ποδοσφαίρου, που η αλήθεια είναι ότι δεν εντυπωσίαζε, αλλά με την κυνικότητα της μπορούσε να σε πείσει ότι θα κερδίσει όποιον βρεθεί απέναντί της. Αυτή είναι η ουσία άλλωστε στο ποδόσφαιρο. Να μπορείς να κερδίσεις τον οποιονδήποτε ακόμα και αν μοιάζει ανίκητος. Όσα ζήσαμε εκείνο τον Ιούνιο έμοιαζαν απίστευτα και σε συνδυασμό με τους επερχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας έκαναν τον ελληνικό λαό τον πιο ευτυχισμένο του κόσμου. Νιώσαμε για λίγο σαν θεοί στον Όλυμπο πριν έρθει μια βουτιά που βύθισε τους Έλληνες στη μιζέρια και την απαξίωση. Αυτό που μας δίδαξαν οι Έλληνες διεθνής, όμως, είναι ότι impossibleisnothing.

olymbic idea