ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΑΓΩΝΩΝ

powered by Agones.gr - livescore
Kallitsaris

10 September, 2019 - 01:24

Categories: 

Μπάτε σκύλοι αλέστε

«Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις» τραγουδούσε ο Φίλιππος Πλιάτσικας με τους Πυξ Λαξ πριν χρόνια αλλά παρ’ όλα αυτά, αν και πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που γράφτηκε ο στίχος αυτός, είναι πέρα για πέρα διαχρονικός και ταιριαστός στην άλλοτε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Τα πράγματα αλλάζουν, όμως, και οι ένδοξες μέρες του παρελθόντος μοιάζουν με ένα θολό και ξεχασμένο όνειρο που ουδεμία σύνδεση έχει με το ζοφερό παρόν.

Του Καλλιτσάρη Ιωάννη

Οι ήττες και οι αποτυχίες είναι όλες αποδεκτές. Ακόμα και οι σπουδαιότερες ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου (και γενικότερα του αθλητισμού) έχουν υποστεί συντριβές, αποκλεισμούς και ταπεινωτικές ήττες. Όταν, όμως, οι αποτυχίες γίνονται κατ’ επανάληψη και ουδεμία τάση για ανάκαμψη δεν διαφαίνεται στον… ορίζοντα μιλάμε ξεκάθαρα για αλλαγή επιπέδου, πολύ μακριά πλέον από το πρώτο επίπεδο.

Οι ευθύνες μοιάζουν με μπαλάκι που ο ένας το ρίχνει στον άλλον. Στην αρχή ήταν ο Σκίμπε, μετά ήρθε η «επανάσταση» των παικτών κατά του Αναστασιάδη και τώρα ποιος έχει σειρά; Το κεφάλι, ωστόσο, βρωμάει από το κεφάλι και στην προκειμένη η διοικήσεις της ΕΠΟ μοιάζουν με άβουλα όντα που λειτουργούν χωρίς καμία λογική και βούληση αλλά αποτελούν έρμαιο των διοικούντων των ισχυρών ΠΑΕ. Σαρρής, Γκιρτζίκης και τώρα Γραμμένος δείχνουν ανίκανοι να διοικήσουν μια ομάδα που έμοιαζε να κυλάει σε ράγες, με απόλυτη σοβαρότητα και επαγγελματικότητα και που απλώς χρειαζόταν να συνεχίσουν την απόλυτη ομαλότητα. Τα συμφέροντα των ΠΑΕ, οι διοικούντες, ακόμα και οι οργανωμένοι οπαδοί των ομάδων μετέτρεψαν με μεγάλη άνεση την εθνική ομάδα από υποδειγματική στο απόλυτο μπάχαλο.

Οι κλειστές πόρτες, ο ξεκάθαροι ρόλοι και η πειθαρχία πήγαν περίπατο. Οι ηγετικές φυσιογνωμίες δεν υπάρχουν πια και κουμάντο δεν κάνει κανένας. Οι προπονητές διαδέχονται ο ένας τον άλλον και οι παίκτες δείχνουν να κάνουν αγγαρεία φορώντας το εθνόσημο. Λογική, συστήματα και οργάνωση στο παιχνίδι δεν υπάρχουν ούτε για αστείο και, πέραν αυτού, οι «επαναστάτες» που έκαναν τα πάντα για να φύγει ο Αναστασιάδης ξέχασαν κάθε ποδοσφαιρικό εγωισμό στα αποδυτήρια. Είναι αλήθεια πως ο Αναστασιάδης δεν ταίριαξε ποτέ στην εθνική ομάδα, ίσως όσο και ο Ρανιέρι. Όταν, όμως, δε θέλεις έναν προπονητή, αυτός αντικαθίσταται και όλα μοιάζουν να μπαίνουν σε κανονικότητα δεν έχεις καμία δικαιολογία να αντιμετωπίζεις παιχνίδια κόντρα στο Λιχτενστάιν σαν παιχνίδια τοπικού πρωταθλήματος.

Συμπερασματικά, η πυραμίδα που ξεκινάει από την ΕΠΟ, συνεχίζεται με τους προπονητές και καταλήγει στους παίκτες δείχνει ακριβώς και τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα κατά σειρά. Κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την αστεία εικόνα της εθνικής ομάδας που μοιάζει βαρέλι δίχως πάτο. Και φυσικά πως μπορείς να ζητάς από τον κόσμο να στηρίξει την εθνική όταν ακόμα και οι παίκτες αν μπορούσαν να μην πάνε να παίξουν δε θα πήγαιναν; Το θέμα είναι ότι άλλη μια πρόκριση χάθηκε με σκληρό τρόπο και κυρίως ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, όπως όλα δείχνουν.

olymbic idea