ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΑΓΩΝΩΝ

powered by Agones.gr - livescore
Kallitsaris

4 July, 2018 - 18:34

Categories: 

Αναμνήσεις ενός αφελούς πιτσιρικά 14 χρόνια μετα το Euro

Ο Όσκαρ Γουάιλντ είχε πει κάποτε πως τα όνειρα δεν έχουν κανένα λόγο να γίνονται αν δεν υπάρχει πιθανότητα να πραγματοποιηθούν. Η κατάκτηση ενός Euro για την ελληνική εθνική ομάδα ίσως να ξεπερνούσε κάθε όνειρο και κάθε φαντασία. Με την Ελλάδα να έχει όλο κι όλο μία συμμετοχή σε Euro και μία σε Παγκόσμιο Κύπελλο το μοναδικό όνειρο για κάθε Έλληνα φίλαθλο αλλά και για κάθε παίκτη της εθνικής περιορίζονταν σε μία τιμητική συμμετοχή σε μια τέτοια διοργάνωση και ταβάνι όλου αυτού θα ήταν ένα τιμητικότατο γκολ.

Παρ’ όλα αυτά, ο υπογράφον, όντας 11 ετών στο Ευρωπαϊκό του 2004 και έχοντας προηγηθεί μια ιστορική νίκη της Ελλάδας επί της Ισπανίας στα προκριματικά αλλά και μία ισοπαλία 1-1 της Ελλάδας απέναντι στην Πορτογαλία σε ένα φιλικό στο Πόρτο λίγους μήνες πριν τη διοργάνωση, είχε μια παιδική αφέλεια που έλεγε «γιατί να μην προκριθούμε στους 8;».

Έτσι, στο μυαλό του πιτσιρικά Γιάννη τότε οι δύο πρώτοι αγώνες ήταν ένα φυσικό επακόλουθο όσων περίμενε εξ αρχής, κάτι που κανένας σώφρον και ώριμος φίλαθλος στην Ευρώπη μπορούσε να αναμένει. Η «γλυκιά ήττα» από τους Ρώσους δεν πείραξε κανέναν και η συνέχεια έμελλε να είναι ακόμα πιο μεγαλειώδης! Οι κάτοχοι του τροπαίου, Γάλλοι, αλλά και η καλύτερη ομάδα του τουρνουά, Τσεχία, καταποντίστηκαν. Πως είναι δυνατόν να χάσει αυτή η ομάδα; Ακόμα και σήμερα όταν ξαναβλέπουμε τα πλάνα εκείνου του Euro σκεφτόμαστε αυτό το πράγμα.

Οι Πορτογάλοι στον τελικό αποδείχθηκαν πολύ λίγοι. Όχι παικτικά, βέβαια! Η ποδοσφαιρική αξία εκείνης της Πορτογαλίας ήταν ακόμα μεγαλύτερη και από την ομάδα του 2016 που στέφτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Φίγκο, Ντέκο, Ρονάλντο, Πάολο Φερέιρα, Νούνο Γκόμεζ και ένα σωρό ακόμα αστέρες πρώτης κλάσης. Αλλά πως μπορείς να σταματήσεις έναν τυφώνα με τέτοια φόρα, τέτοια ψυχολογία και προπαντός με τέτοια άγνοια κινδύνου.

Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει που βρίσκοντας και τί έκανε εκείνες τις μέρες. Ο μικρός Γιάννης μεγάλωσε αλλά η παιδική αφέλεια παραμένει στο κεφάλι του. Τα χρόνια περνάνε και αυτή η αφέλεια λέει πως το τρόπαιο μπορεί να «ντυθεί» ξανά στα γαλανόλευκα. Όνειρο θερινής νύχτας; Μπορεί! Αλλά ποιος πίστευε ότι θα βλέπαμε το Ζαγοράκη να το σηκώνει εκείνο το βράδυ του Ιούλη στη Λισαβώνα;;; Με σιγουριά μπορώ να πω όμως ότι αν μια εθνική ομάδα μπορούσε να κάνει κάτι τόσο ανεπανάληπτο κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και κόντρα σε κάθε λογική αυτή θα ήταν μόνο μια ελληνική ομάδα.

Ως μεγαλύτερος και κατάτι ωριμότερος από τότε θα περιμένω ευλαβικά όσο τα χρόνια θα περνάνε να ξαναζήσω κάτι τέτοιο και ας ελπίσουμε να μας αξιώσει ο Θεός να το ζήσουμε αυτή τη φορά από κοντά.

Καλλιτσάρης Ιωάννης

olymbic idea