ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΑΓΩΝΩΝ

powered by Agones.gr - livescore

16 June, 2017 - 02:42

Categories: 

Σαν σήμερα 15 Ιουνίου – 23 χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζιδάκι

Πέρασαν κιόλας 23 χρόνια… Ήταν 15 Ιουνίου του 1994 όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του Μάνου Χατζιδάκι από οξύ πνευμονικό οίδημα. Όμως είναι πάντα εδώ μέσω της θεσπέσιας μουσικής του…

23 Οκτωβρίου 1925, Ξάνθη («Στην παλιά. Τη διατηρητέα. Όχι στην άλλη, τη φριχτή…» όπως έλεγε ο ίδιος). Ο Γεώργιος Χατζιδάκις και η Αλίκη Αρβανιτίδου καλοσωρίζουν στον κόσμο το γιο τους Μάνο. Τέσσερα χρόνια μετά, ο μικρός θα ξεκινήσει να ανακαλύπτει το πιάνο, το ακκορντεόν και το βιολί. Και λίγο αργότερα, στα επτά του χρόνια οι γονείς του χωρίζουν. Έτσι, η Αλίκη θα πάρει το γιο και την κόρη της για να ζήσουν στην Αθήνα.

«Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ τη στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου» θα έλεγε ο ίδιος πολύ αργότερα…

Ο Μάνος Χατζιδάκις, θα χάσει τον πατέρα του σε αεροπορικό δυστύχημα στα 13 του χρόνια. Το 1938.

Λίγο αργότερα θα ξεκινήσει ο πόλεμος. Για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, θα κάνει διάφορες δουλειές. Φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι. Παγοπώλης. Υπάλληλος σε φωτογραφείο. Βοηθός νοσοκόμος…

Όμως, δεν εγκαταλείπει τη μουσική. Μελετά ανώτερα θεωρητικά με τον Μενέλαο Παλλάντιο, ξεκινά σπουδές Φιλοσοφίας. Στα 19 του, θα ξεκινήσει να συνθέτει.

Εκείνη την εποχή, γνωρίζεται με τον Γκάτσο, τον Σεφέρη, τον Ελύτη, τον Σικελιανό, τον Τσαρούχη, τον Θεοδωράκη, τον Κάρολο Κουν… Ο Χατζιδάκις θα συνεργαστεί με τον μεγάλο θεατράνθρωπο το 1944. Θα γοητευτεί από την ιδέα να γίνει ηθοποιός, αλλά ο Κουν του ξεκαθαρίζει πως ο δρόμος του είναι η Μουσική και όχι η Υποκριτική…

Το 1947 γράφει το έργο του «Για μια μικρή λευκή αχιβάδα»

Η «Συνομιλία με τον Σεργκέι Προκόφιεφ» από τη Μικρή λευκή Αχιβάδα, έχει σαφείς αναφορές στη μελωδία του Προκόφιεφ «Μοντέγοι και Καπουλέτοι» από το μπαλέτο του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»

Στα 23 του, θα δώσει την περίφημη διάλεξη για το ρεμπέτικο τραγούδι στο θέατρο «Κεντρικόν». Θα κολουθούσαν οι «6 Λαϊκές Ζωγραφιές» το 1950. Εκείνη την εποχή, είναι ιδρυτικό στέλεχος και καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Χοροδράματος της Ραλλούς Μάνου.

Θα συνεργαστεί με την Μαρίκα Κοτοπούλη και θα γοητευθεί από το αρχαίο Δράμα. Τα τέλη της δεκαετίας του ’50 τον βρίσκουν σε έναν δημιουργικό πυρετό. Το ίδιο και στη δεκαετία του ’60. Συνθέτει αδιάκοπα για θέατρο και κινηματογράφο. Και το 1961, θα κερδίσει Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά». Όμως ο Χατζιδάκις, δεν θα πάει να το παραλάβει.

Αντιπαθεί το τραγούδι αυτό… Του στέλνουν στην Ελλάδα το Όσκαρ, όμως δεν φτάνει ποτέ! Του στέλνουν άλλο, το πετάει στα σκουπίδια! Ευτυχώς, το βλέπει η καθαρίστρια και ειδοποιεί την αδελφή του, η οποία το…σώζει από τη χωματερή που θα κατέληγε. Τελικώς, ο Χατζιδάκις θα φωτογραφηθεί με…δανεικό Όσκαρ. Της Κατίνας Παξινού (για την ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα»)! Ο ίδιος, δεν αποδεχόταν ούτε το αγαλματίδιο, ούτε το συγκεκριμένο τραγούδι, ως καταξίωση της μουσικής του…

Τα μέσα της δεκαετίας του ’60 βρίσκουν τον Χατζιδάκι στη Νέα Υόρκη. Εκεί, εμπνευσμένος από την αινιγματική φιγούρα μιας γυναίκας κι από ένα κοντσέρτο του Βιβάλντι, θα γράψει το Χαμόγελο της Τζοκόντας…

Ο ίδιος, γράφει: Βρίσκομαι σε μια αίθουσα συναυλιών. 

Παίζουν Βιβάλντι και με το πρώτο θέμα βλέπω το κάθισμα πλάι μου αδειανό. Αρχίζω να σε φτιάχνω με την φαντασία μου και να σε βλέπω πλάι μου ν’ ακούς μαζί μου μουσική. Όμως έρχεται πάλι το πρώτο θέμα και μου δείχνει το κάθισμά σου αδειανό. Σε ξαναφτιάχνω με αγωνία και για να μη μου φύγεις πιάνω το χέρι σου και στο κρατώ μες στο δικό μου, ίσαμε που έρχεται ξανά το πρώτο θέμα κι αφήνει άδειο το κάθισμά σου.

Χαϊδεύω τ’ άδειο κάθισμα που ‘ ναι ζεστό από το κορμί σου, αρχίζω πάλι πλάι μου να νιώθω την αναπνοή σου, αλλά το πρώτο θέμα οριστικά, τυραννικά κι απελπισμένα μου φανερώνει την αλήθεια. 

Εγώ είμαι μόνη, το κάθισμα άδειο κι εσύ δεν υπάρχεις.» Αλλά, ποιο ήταν το κοντσέρτο του Βιβάλντι πουτον ενέπνευσε;

Στα τέλη του ’60, γνωρίζεται με τους New York Rock n Roll Ensemble. Πρόκειται να συνεργαστούν για τη μουσικής μιας ταινίας ενός Τούρκου σκηνοθέτη. Τελικώς, συνθέτης και σκηνοθέτης θα τσακωθούν. Ο Χατζιδάκις, αποσύρει τη μουσική του και την κυκλοφορεί αυτόνομα. «Reflections».

Χρόνια αργότερα ο Μάικλ Κέιμεν (αρχηγός τότε του συγκροτήματος και μετέπειτα καταξιωμένος μουσικός, συνθέτης και μαέστρος), θα έλεγε σε μια συνέντευξή του: «Ήρθε ο Χατζιδάκις και ακούγαμε σα χαμένοι τις αρμονίες του! Δεν είχαμε ξανακούσει τέτοιο θαυμάσιο ήχο! Άλλωστε , τι ήμαστε τότε εμείς; Τέσσερεις κρετίνοι νεοϋορκέζοι…»

Ο δίσκος κυκλοφόρησε αργότερα στα ελληνικά, σε απόδοση του Νίκου Γκάτσου, με τη φωνή της Αλίκης Καγιαλόγλου (αλλά και του Χατζιδάκι στον «Χορό των σκύλων») υπό τον τίτλο «Αντικατοπτρισμοί».

Το 1970, γράφει μουσική για την ταινία «Martlet’s tale» του John Krowther με πρωταγωνίστρια την Κατίνα Παξινού. Βοηθός του Χατζιδάκι τότε, ο εικοσάχρονος Νικόλα Πιοβάνι... (Ποιος ξεχνά την υπέροχη μουσική του, ιδιαίτερα στην ταινία «La Vita e Bella»;  )

Ο Μάνος Χατζιδάκις, ήταν πάντα ένα ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα. Η διαδρομή του δεν χωράει σε ένα κείμενο, σε μια εκπομπή… Τι να πρωτοπείς; Για την αθάνατη μουσική του; Για το ότι απέδειξε περίτρανα πως η μουσική είναι μία δένοντας τόσο αρμονικά τη λεγόμενη «λόγια» μουσική με το λαϊκό της στοιχείο; Τις ορχήστρες που ίδρυσε; (την Πειραματική, και την Ορχήστρα των Χρωμάτων), Τη λαμπρή θητεία του στο Τρίτο Πρόγραμμα; Τις συνεργασίες του με τον Πιατσόλα, τον Μπεζάρ; Τα είπε καλύτερα εκείνος το 1980:Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι:

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας.Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου, μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

πηγή athina984.gr

olymbic idea