Στα 125 χρόνια της ομάδας, οι "ροσονέρι" για ακόμη μια φορά απογοήτευσαν με την απόδοση τους. Κακοί από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς νεύρο, χωρίς πάθος καί πλάνο, μια ομάδα με αξία "0" πού δεν αντιπροσωπεύει καθόλου την ιστορία και το έμβλημα τής. Η απουσία του Πουλισικ; Αισθητή. Μέσα στο γήπεδο; Μόνο ο Λέαο με τον Ρέιντερς. Η επίθεση: Χειρότερη από ποτέ, ο Εϊμπραχαμ πήρε μορφή αμυντικού τής Τζένοα και τα τελειώματα του Μοράτα, για πονοκέφαλο. Ο μόνος πού πάλεψε στηνεπίθεση; Ο Καμάρντα, αλλά τι να περιμένεις από ένα παιδί 16 ετών. Δυστυχώς για ακόμη μία χρόνια η ομάδα απογοητεύει, βρισκόμαστε Δεκέμβρη μήνα και τα προβλήματα των αποδυτηρίων βγαίνουν στη φόρα μετά από κάθε μάτς. Το μόνο σίγουρο η διοίκηση δεν αλλάζει μυαλά,  επιμένουν στην ιδέα πώς ο Φονσέκα είναι ο κατάλληλος. Πόσο κατάλληλος είναι όμως;. Πού κατέληξε η ποιότητα του Τέο Ερνάντες, ένας εκ των καλύτερων αριστερών μπάκ στον κόσμο;  Βρίσκεται σε θέση πάγκου από έναν παίκτη τής ακαδημίας. Πώς γίνεται ένας παίκτης ο οποίος δεν έχει χάσει αγώνα για τρεις σεζόν σερί να τρώει πάγκο από έναν παίκτη ο οποίος δεν έχει παίξει κανέναν αγώνα τις τελευταίες τρείς σεζόν;. Ερωτήματα πού προβληματίζουν κάθε οπαδό τής Μίλαν. Αν η διοίκηση έπαιρνε έναν τίτλο θα ήταν "Η Αλαζονεία στο μεγαλείο της". Αλαζονεία διότι όλη η ομάδα "κρέμεται" από τον Ιμπραΐμοβιτς πρώην ποδοσφαιριστής πού φημίζεται για τον χαρακτήρα του. Ομάδα πού δεν κερδίζει αλλάζει, η Μίλαν δεν κερδίζει αλλά ούτε αλλάζει.